Dwukulturowość – jedność w różnorodności

Definicja dwukulturowości nie jest skomplikowana - to współistnienie dwóch kultur w jednej osobie. Jednak jej znaczenie w życiu człowieka i wpływ na proces rozwoju dziecka jest już znacznie bardziej złożoną kwestią.

Wychowujące się w dwukulturowym środowisku dziecko, tworzy osobowość dwukulturową, która radykalnie się różni od typów tożsamości występujących w kulturze popularnej. Taka osoba jest mobilna i łatwo przystosowuje się do nowych sytuacji oraz łatwo adaptuje się do odmiennego środowiska, znajduje własne rozwiązania, zamiast podążać za ogólnie przyjętymi szablonami i schematami.

Dwukulturowość promuje postawę ciekawości wobec świata. Dzieci dwukulturowe, a nawet dorośli, są bardziej ciekawi otoczenia. Niezależnie od przyjętej postawy życiowej, tacy ludzie obserwują i analizują świat z otwartością. Dwukulturowość uświadamia nam, że nasz sposób życia i myślenia nie jest jedyny i rozwija szacunek wobec odmiennych sposobów myślenia. Dwukulturowość oznacza JEDNOŚĆ W RÓŻNORODNOŚCI.

Wydobywasz to, co najlepsze z obu światów. Możesz kochać aż dwa kraje. Zanurzasz się w różnych kulturach i doświadczasz bezpośrednio sytuacji, sposobów życia i myślenia. Możesz stworzyć własną tożsamość, mieszając obie kultury.

Doświadczenie i zrozumienie odmiennych tradycji, religii, języków poszerza umysły dzieci. Na własne oczy widzą, że istnieją różne sposoby świętowania wszelkich świąt i wyrażania siebie. Różnice te zapewniają korzyści, które pomagają im osiągnąć sukces w życiu.

Kultura i „sposób życia” społeczności, w której dorasta dziecko, ma ogromny wpływ na jego nawyki, sposób ubierania się, wyznawane wartości i wiarę, a nawet to, jakie piosenki śpiewa. Wpływa to na jego myśli, uczucia, idee, maniery i postrzeganie piękna. Większość aspektów kulturowych jest przyswajana przez człowieka podświadomie, kiedy żyje w otaczającym go środowisku, bo rozumienie kultury w młodym wieku jest proste i szczere.

Kiedy jesteś dzieckiem, wszystko, czego doświadczasz tworzy twoją definicję normalności. Od pierwszej klasy uczyłam się w polskiej szkole na Łotwie, więc w dzieciństwie moją definicją normalności było uczenie się o obu kulturach, od ludzi takich jak moi polscy i łotewscy nauczyciele. Początkowo byłam zdezorientowana, polscy i łotewscy nauczyciele uczyli nas różnych sposobów obchodzenia tych samych świąt, ale szybko wyjaśniono mi, że każda kultura ma inne tradycje i jest to absolutnie normalne.

W szkole nauczyciele rozmawiali z nami wyłącznie po polsku. Dla większości moich kolegów nie był to język ojczysty, więc wszyscy, już w pierwszej kasie, musieliśmy nauczyć się rozumieć naszych nauczycieli i szybko się przystosować. Jeśli dziecko potrafi przekroczyć bariery językowe i nawiązać kontakt z nauczycielem mówiącym w innym języku, wyobraźcie sobie, jak ta umiejętność będzie mu służyła w późniejszym życiu.

Dziś patrząc na siebie i moich dwukulturowych przyjaciół (w większości byłych kolegów z klasy), zauważam, że akceptujemy różnice o wiele łatwiej niż nasi monokulturowi rówieśnicy. Każdy z nas nauczył się języków obcych, kocha podróże, interesuje się sprawami ogólnoświatowymi i lubi spędzać czas z ludźmi z całego świata. Ta perspektywa nie tylko wpłynęła na nasze wybory edukacyjne i zawodowe, ale też wzbogaciła nasze życie. Takie wychowanie dwukulturowe uważam za dar.

Jako osoba, która ukończyła Polską Szkołę Średnią im. Ity Kozakiewicz w Rydze mogę powiedzieć jedno – dała mi ona coś, za co będę wdzięczna przez całe życie. Moja szkoła przekazała mi dar globalnej perspektywy, pokazując, że świat jest większy niż moje własne myśli i przestrzeń. 

Daniela Radecka